خوش آمد بهار 

                   گل از شاخه تابيد خورشيد وار 

                                چو آغوش نوروزر پيروز بخت 

                                           گشوده رخ و بازوان درخت 

            گل افشاني ارغوان 

                 نويد اميد است در باغ جان 

                               كه هرگز نماند به جاي 

                                               زمستان اهريمني             

                                                         بهاران فرا ميرسد 

                                                                                  پرستيدني
   

            سراسر همه مژده ايمني

                         درين صبح فرخنده تابناك 

                                        كه از زندگي دم زند جان خاك

                                                  بيا با دل و جان پاك 

                                          همه لحظه ها را به شادي سپار 

                                              نوايي هم آهنگ ياران برآر 

                                                  خوش آمد بهار

آرزوهای من

 خدايا آرزو دارم با پا راه برم . خدايا آرزو دارم وضو بگيرم و نماز را ايستاده و خوب بخوانم . خدايا آرزو دارم آزادی را بينم . خدايا آرزو دارم هر چه زودتر از اينجا آزاد بشوم . خدايا آرزو دارم زحمت های پدر و مادرم را جبران کنم . خدايا آرزو دارم در روستا باشم . خدايا آرزو دارم محتاج نباشم . خدايا آرزو دارم زندگی کنم . انشاء الله به آرزوهايم برسم .

جوانی بد دردی است . جوانان دوست دارند همه جا را ببينند . من هم دوست دارم همه جا را ببينم . جوانان آرزوهای زيادی دارند . من هم آرزوهای زيادی دارم . جوانان آرزو دارند خوشبختی را ببينند . من هم آرزو دارم خوشبختی را ببينم . آزادی خيلی خوب است . من هم آزادی را خيلی دوست دارم . من می خواهم از اينجا آزاد بشوم . دوست ندارم تا آخر عمر اينجا بمانم و بميرم . زندگی خيلی خوب است . زندگی شيرين است . ای زندگی کجايی . دوست دارم زندگی کنم . نه مثل من که اينجا هستم . اينجا جای زندگی نيست .

خدايا تـا کی بدبختی . تا کی عذاب بکشم . تـا کی زندانی . کی تمام می شود . هـر زندانی روزی آزاد می شود و هر بدبختی روزی تمام می شود . نمی دانم کی تمام می شود . خدايا چند سال بايد بدبختی بکشم. 35 سال است که من بدبختم . آرزو دارم چند سال زندگی راحتی داشته باشم . خدايا خسته ام . دلم تنگ است . خوشا به حال آنهايی که در جنگ پاهای خود را از دست داده اند . آنها چند سال زندگی کرده اند . باز هم زندگی می کنند . مثل من زندانی نيستند . ای کاش من هم مثل آنها بودم . من فقط يک شانس آوردم که در شهر خودمان و در نزديکی خانه مان هستم . خدايا خداوندا من نمی خواهم اينجا بميرم . آرزو دارم چند سال زندگی راحتی داشته باشم .  و من دوست دارم زندگی کنم . در زندگی می شود بدون پا زندگی کرد . ولی نه مثل من اينجا . با خودم می گويم آنها که پاهای خود را از دست داده اند آنها چطوری زندگی می کنند . آيا آنها هم مثل من زندانی هستند . ولی من فکر نمی کنم آنها هم مثل من زندانی باشند .

خدايا خداوندا من هم می توانم کارهايم را انجام بدهم . من اگر کمی پول داشتم اينجا نمی ماندم . با پول می شود زندگی کرد . با پول می شود خيلی کارها کرد . من اگر پول داشتم هر کاری دوست داشتم می کردم. خدايا خداوندا در دنيا انسان هايی هستند که هم سلامتی دارند و هم پول زيادی دارند .

خدايا خداوندا چرا به من پا نداده ای . مگر چه گناهی کرده بودم ...

امروز می خواهم از آرزو های مسعود بنویسم :

اجازه بدید اول از زبان خودش اونو به شما معرفی کنم  

به نام خداوندی که زندگی را آفريد و زيبا کرد . من می خواهم خاطراتم را بنويسم گرچه خط خوبی ندارم و بعضی کلمه ها را اگر اشتباه نوشتم بايد مرا ببخشيد . من در سال 1352 به دنيا آمدم . ا

ز همان سال بدبختی من شروع شد . پدرم و مادرم مرا بردند دکتر در تهران . ولی آنها ما را جواب دادند . باز هم رفتيم . رفتيم پيش دکترها . ديگر آنها هم ما را جواب دادند . باز هم رفتيم باز هم ما را جواب دادند .

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

     فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

            فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

   فرض کن جنگل بیابان بود در روز نخست

                                   در کویری سوت و کور

                                 در بیابان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق گفتگو از مرگ انسانیت است .

فریدون مشیری  

خدایا من در کلبه ی فقیرانه ی خود

چیزی دارم!

که تو در عرش کبریای خود نداری

من چون تویی دارم و تو چون خودی نداری...

آموخته ام ... که داشتن کودکي که در آغوش شما به خواب رفته، زيباترين حسي است که در دنيا وجود دارد.

آموخته ام ... که مهربان بودن، بسيار مهم تر از درست بودن است

آموخته ام ... که هرگز نبايد به هديه اي از طرف کودکي، نه گفت

آموخته ام ... که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر به کمک کردنش نيستم دعا کنم

آموخته ام ... که مهم نيست که زندگي تا چه حد از شما جدي بودن را انتظار دارد، همه ما احتياج به دوستي داريم که لحظه اي با وي به دور از جدي بودن باشيم

آموخته ام ... که گاهي تمام چيزهايي که يک نفر مي خواهد، فقط دستي است براي گرفتن دست او، و قلبي است براي فهميدن وي

آموخته ام ... که راه رفتن کنار پدرم در يک شب تابستاني در کودکي، شگفت انگيزترين چيز در بزرگسالي است

آموخته ام ... که زندگي مثل يک دستمال لوله اي است، هر چه به انتهايش نزديکتر مي شويم سريعتر حرکت مي کن

آموخته ام ... که پول شخصيت نمي خرد

آموخته ام ... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگي را تماشايي  مي کند

آموخته ام ... که خداوند همه چيز را در يک روز نيافريد. پس چه چيز باعث شد که من بينديشم مي توانم همه چيز را در يک روز به دست بياورم

آموخته ام ... که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي دهد

آموخته ام ... که اين عشق است که زخمها را شفا مي دهد نه زمان

آموخته ام ... که وقتي با کسي روبرو مي شويم انتظار لبخندي جدي از سوي ما را دارد

آموخته ام ... که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشق بشويم

آموخته ام ... که زندگي دشوار است، اما من از او سخت ترم

آموخته ام ... که فرصتها هيچ گاه از بين نمي روند، بلکه شخص ديگري فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد

آموخته ام ... که آرزويم اين است که قبل از مرگ مادرم يکبار به او بيشتر بگويم دوستش دارم

آموخته ام ... که لبخند ارزانترين راهي است که مي شود با آن، نگاه را وسعت داد

آموخته ام ... که نمي توانم احساسم را انتخاب کنم، اما مي توانم نحوه برخورد با آنرا انتخاب کنم

آموخته ام ... که همه مي خواهند روي قله کوه زندگي کنند، اما تمام شادي ها و پيشرفتها وقتي رخ مي دهد که در حال بالا رفتن از کوه هستيد

آموخته ام ... که بهترين موقعيت براي نصيحت در دو زمان است: وقتي که از شما خواسته مي شود، و زماني که درس زندگي دادن فرا مي رسد

آموخته ام ... که کوتاهترين زماني که من مجبور به کار هستم، بيشترين کارها و وظايف را بايد انجام دهم.

به نام خدایی که می داند بنده اویم حال آنکه من فراموش کرده ام او خدای من است ...

به نام خدایی که بی نیاز از من است و مرا به سوی خویش می خواند حال آنکه من محتاج اویم و هرگز صدایش نمی کنم ...

به نام خدایی که نخوانده اجابتم می کند ، حال آنکه او بارها مرا خوانده و دعوتش را بی پاسخ گذاشته ام ...

به نام خدایی که با من آنچنان از سر عشق است که گویا جز من بنده ای ندارد ، حال آنکه من با او آنچنان از سر قهرم که گویا هزاران خدا جز او می شناسم ...

به نام خدایی که مرا با تمام حقارتم بزرگ میدارد حال آنکه من لجوجانه چشمهایم را بر عظمتش بسته ام و چیزی نمی بینم ...

به نام خدایی که در همه وقت یار من است ، حال آنکه من تا گره کارم گشوده میشود دیگر فراموشش می کنم ...

چقدر خوب که اینهمه صبوری ...

چقدر خوب که من تو را دارم ...

چقدر خوب که اینهمه دوستم داری ...

چقدر خوب که از من ناامید نمی شوی ...

چقدر خوب که همیشه نگران منی ...

چقدر خوب که من همیشه تویی را دارم که منتظرم هست ...

و چقدر بد که من همیشه عادت کرده ام خوبها را بیشتر برنجانم ... چقدر بد ...

نزدیک اینجا کسی از معلولیت پایش در رنج است دلش هوای دویدن دارد شاید هم پریدن اما بالهای پرواز شکسته اند ... او ساعتها ، روزها ، ماهها ، سالها نشسته است ، برای هیچ کس جز او ایستادن اینهمه باشکوه نیست ...

مسعود يک معلول جسمی و حرکتی است که در سال 1352 در يکی از روستاهای اطراف رودسر به دنيا آمد . تلاش های پزشکان در همان دوران کودکی برای درمان مسعود سودمند نبود تا اينکه در سال 1374 برای ادامه ی زندگی به آسايشگاه می آيد . با وجود اينکه در هيچ مدرسه ای درس نخوانده ، خواندن و نوشتن را از برادران و خواهر خود می آموزد ، و اين در حالی است که  نوشتن برای مسعود با توجه به وضعيت جسمی او بسيار دشوار است .

با تمام اين مشکلات ، اعتقادات مذهبی مسعود بسيار محکم است و تمام فرايض دينی خود را به جا می آورد. او نيز مانند هر انسانی آرزوهای زيادی دارد . ولی آرزوهای مسعود تمام آن چيزهايی است که خيلی از ما داشته و نسبت به آن ها شکرگذار نيستيم . مسعود آرزو دارد بر روی دو پای خود راه برود و نماز را ايستاده بخواند . آرزو دارد در روستا باشد و زحمت های پدر و مادرش را جبران کند . آرزو دارد خادم امام رضا در مشهد مقدس باشد .

مسعود می نويسد : « ای خوشبختی کجايی؟ ! ای بدبختی کی تمام می شوی؟ ! ای آزادی کجايی ؟! »

برگرفته از :  نگاه تازه         http://negahetaze.mihanblog.com 

                          صحبت از پژمردن یک برگ نیست

               فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

           فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

                  فرض کن جنگل بیابان بود در روز نخست

                               در کویری سوت و کور

                   در بیابان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق گفتگو از مرگ انسانیت است .

فریدون مشیری  

 طراح قالب: رضا امین زاده

Powered By
  BLOGFA.COM