| تبليغات | X |
|
نه تو می مانی، نه اندوه، و نه هیچ یك از مردم این آبادی، به حباب نگران لب یك رود قسم و به كوتاهی آن لحظه ی شادی كه گذشت غصه هم خواهد رفت آن چنانی كه فقط خاطره ای خواهد ماند لحظه ها عریانند به تن لحظه ی خودجامه اندوه مپوشان هرگز
+ نوشته شده در یکشنبه دهم آذر 1387ساعت 14:57 توسط نگاه منتظر
|
|
درباره وبلاگ  نزدیک اینجا کسی از معلولیت پایش در رنج است دلش هوای دویدن دارد شاید هم پریدن اما بالهای پرواز شکسته اند ... او ساعتها ، روزها ، ماهها ، سالها نشسته است ، برای هیچ کس جز او ایستادن اینهمه باشکوه نیست ...
|
